Hayatın İçinden Shakespeare Tadında Derin Sözler

Ne uzun ne kısa. Tam kalbinizin hizasına denk gelen 20 söz.

Bir insanın içindeki okyanusu görmek istiyorsan, dalgalarına değil, dibindeki sessizliğe bak. Çünkü en büyük derinlik, en az ses çıkarandır. İnsanlar çoğu zaman gürültüyle var olduklarını sanır. Oysa sen, sessizliğinde büyüyen bir ağaç gibi ol. Köklerin kimse görmez ama fırtınada ayakta kalan hep sensindir.

──────────────────

Hayat sana bir sınav defteri uzattığında, herkes aynı soruları çözmeye çalışır. Ama asıl mesele, doğru cevabı bulmak değil, kendi cevabını yazabilmektir. Öğretmenin kim olursa olsun, kalem senin elinde. Ve unutma, en iyi sınav kağıdı, herkesinkine benzemeyendir.

──────────────────

Bazı yaralar vardır ki, adı konmaz. Ne bir doktor iyileştirebilir onu, ne de bir ilaç. Sadece zaman, biraz da anlayan bir yürek gerekir. Sen başkasının yarasına merhem olmaya çalışırken, kendi yaranı unutma. Çünkü herkes bir başkasını kurtarmaya çalışırken, kendi ruhunun kıyıya vurduğunu fark etmez.

──────────────────

Gökyüzüne bakan boynunu eğer, ama yere bakan asla başını kaldıramaz. Umut, işte bu duruşta saklıdır. Ne kadar zor olursa olsun, başın dik, bakışların ufukta olsun. Çünkü güneş her sabah doğar ama onu görebilmek için önce yüzünü aydınlığa dönmen gerekir.

──────────────────

Seni en çok anlayan kişi, bazen susarak yanında durandır. Kelimeler yetmediğinde, bir sessizlik başlar ki, o sessizlik bin cümleden daha ağır konuşur. Bir el omzuna dokunduğunda, bir göz gözlerine baktığında, “buradayım” diyen birine ne gerek var? Zaten o an, söylenecek her şey söylenmiştir.

──────────────────

Aşk, birini tamamlamak değildir. Aşk, iki ayrı insanın birbirinin eksikleriyle barışması, kusurlarına sarılması, farklılıklarında dans etmesidir. Kimse yarım değildir. Sadece yanlış kişiyle yarım hissedersin. Doğru kişi geldiğinde, seni olduğun gibi görür, sen de onu. Ve ikiniz de tamamlanmak zorunda hissetmezsiniz.

──────────────────

Hayatın en zor sorusu şudur: Kendine rağmen sevebilir misin? Kendi karanlığınla yüzleşip, yine de aydınlığa yelken açabilir misin? Kendi hatalarını affedip, aynanın karşısında dimdik durabilir misin? Bu soruya cevabın “evet” ise, zaten her şeyi yapabilirsin demektir.

──────────────────

Büyümek dediğin, bir zamanlar ağladığın şeylere yıllar sonra gülümseyebilmektir. O gün çok büyük gelen dertlerin, bugün elinde sadece küçük bir toz tanesidir. İnsan büyüdükçe değil, büyüdüğünü fark ettikçe hafifler. Omuzlarındaki yük, geçmişin ağırlığı değil, onu taşıma biçimindir.

──────────────────

Yalnızlık, etrafta kimse olmaması değildir. Hatta bazen yanlış insanlarla dolu bir odada daha yalnız hissedersin kendini. Asıl yalnızlık, anlaşılmadığında, duyulmadığında, varlığının fark edilmediğinde başlar. O yüzden kalabalık seni yanıltmasın. İnsan, bir tek kişiyle bile o dünyanın en kalabalık insanı olabilir.

──────────────────

Dostluk, birbirine söz vermek değildir. Sözler uçar, gider. Dostluk, söz verdikten sonra unutmamak, yanında olmak zorunda olmadığında bile yanında durmaktır. En karanlık gecede aradığında açılan bir kapı, en büyük kaybında omzuna konan bir eldir dostluk. Ve en önemlisi, seni olduğun gibi görendir.

──────────────────

Umut, gözle görülmez. Elle tutulmaz. Ama içinde olduğu sürece karanlık bile aydınlanır. Tıpkı bir mum gibidir; küçücük bir alevi vardır ama odanın tamamını ısıtır. Umut, bitmiş sanıyorsan eğer, işte tam o anda başlar. Çünkü insan, umut ettiği sürece yaşar.

──────────────────

Bir insanın gerçek yüzü, sana ihtiyacı olduğunda değil, sana bir şey verdiğinde ortaya çıkar. İhtiyaç anında herkes yardım ister. Ama elinde bir şey varken, verecek bir şeyin varken nasıl davrandığın, gerçek karakterini gösterir. Cömertlik para ile değil, yürek ile ölçülür.

──────────────────

Kendini affetmeyen bir yürek, başkasını nasıl affedebilir? Önce kendine merhamet. Düştüğün için değil, kalkmaya çalıştığın için takdir et kendini. Hata yaptığın için değil, hatalarından bir şey öğrendiğin için. Kendine düşman değil, en yakın dost ol önce. Sonra her şey yerine oturur.

──────────────────

Başarı, attığın büyük adımlarda değil, düştükten sonra kalkma biçiminde gizlidir. Herkes yürüyebilir. Ama herkes düştüğü yerde kalmamayı, kalkıp tozunu silkmeyi, yoluna devam etmeyi bilmez. İşte o bilgi, seni ötekilerden ayırır. Çünkü hayat, düşmeyi değil, düşüp kalkabilmeyi ödüllendirir.

──────────────────

Sessiz bir nehir ne kadar derinse, sessiz bir insan da o kadar derindir. Konuşmayı bilmeyen, hissetmeyi bilir. Sesini yükseltmeyen, içinde fırtınalar koparıyordur belki. Ama o fırtınayı göstermez kimseye. Çünkü bilir ki, en büyük güç, kontrol altında tutulan enerjidir.

──────────────────

Veda etmek, bir kapıyı kapatmaktır. Ama unutma, her kapanan kapının ardında yeni bir pencere açılır. Belki ilk başta göremezsin o pencereyi, gözlerin arkada kalanın tozuna bulanmıştır. Bir zaman geçer, başını kaldırırsın. İşte o an görürsün ki, aslında her veda, bir merhabanın başlangıcıdır.

──────────────────

Küçük bir iyilik, büyük bir kırgınlığı unutturabilir. Çünkü kalp, kelimelerden çok iyiliği hatırlar. Bir gün söylediğin sözü unutabilir insan, ama bir gün yaptığın iyiliği asla. O yüzden elindeki küçük şeyleri büyük gör, büyük şeyleri küçük. Ve ver, hep ver. Bazen aldığından çok daha fazlasını geri alırsın.

──────────────────

Pişmanlık, aynaya bakıp “keşke” demektir. Ama asıl acı, aynaya bakıp “hâlâ” diyebilmektir. Keşkeler geçer. Zamanla silinir. Ama “hâlâ”lar yüreğe kazınır. Hâlâ seviyorum, hâlâ özlüyorum, hâlâ affedemedim, hâlâ beklemedeyim. İşte o “hâlâ”lar insanı eskitir. Ama aynı zamanda direnmeyi öğretir.

──────────────────

Hayatının özeti, sevdiğin insanlara söyleyemediğin cümlelerdir. Çok konuşan değil, zamanında konuşan hatırlanır. İçinde ukde kalan her kelime, ömrünün bir parçasını götürür. O yüzden sevdiğini söyle. Affet. Özür dile. Sarıl. Bir daha ki sefere bekleme. Çünkü bazen o “bir daha” asla gelmez.

──────────────────

Bazı geceler yıldızlar kayar. Bazı geceler ise bir insanın kalbine düşersin. İkisi de mucizedir. İkisi de nadirdir. Ne zaman birine rastlasan, bunun bir tesadüf olduğunu sanma. Evrenin sana gönderdiği bir işarettir belki de. Bir yıldız kayar, bir kalp atar, sen o anda orada durursun. İşte hayat budur. Beklenmedik, hesapsız, ama hep kıymetli.

──────────────────

Yeniden başlamak, eskiyi silmek değildir. Onu ceplerinde taşıyıp, yeni bir yürüyüşe çıkmaktır. Bazen en cesurca şey, her şeyi bırakıp kaldığın yerden değil, başka bir yerden devam edebilmektir. Kendine ikinci bir şans vermek, dünyaya verilen en güzel sözdür. Ve o söz, yalnızca senin kaleminden çıkar. Kimse yazamaz onu senin yerine.