The Two Noble Kinsmen (İki Soylu Akraba)

The Two Noble Kinsmen (İki Soylu Akraba)

Shakespeare’in Son Oyunu

The Two Noble Kinsmen (İki Soylu Akraba), William Shakespeare ve John Fletcher’ın birlikte yazdığı bir oyundur. 1613-1614 yıllarında yazıldığı tahmin edilmektedir. Bu eser, Shakespeare’in tek başına yazdığı son oyun olan “Fırtına”dan sonra, Fletcher ile birlikte kaleme aldığı bir “ortak çalışmadır”. Oyunun büyük bir kısmı Fletcher tarafından yazılmış olsa da, Shakespeare’in eli de metnin bazı bölümlerinde (özellikle ilk perde ve son sahne) açıkça görülür.

Oyunun kaynağı, Geoffrey Chaucer’ın “Canterbury Hikayeleri” (The Canterbury Tales) adlı eserindeki “Şövalyenin Hikayesi”dir (The Knight’s Tale). Shakespeare ve Fletcher, Chaucer’ın bu hikayesini neredeyse birebir sahneye uyarlamışlardır. Oyun, Atina Dükü Theseus ile Amazon Kraliçesi Hippolyta’nın düğünü sırasında geçer.

The Two Noble Kinsmen, iki kuzenin (Palamon ve Arcite) aynı kadına (Emilia) olan aşkı yüzünden birbirleriyle nasıl amansız bir rekabete girdiklerini anlatır. Oyun, aşk, dostluk, ihanet, çılgınlık ve şövalyelik onuru gibi temaları işler. Oyun, Shakespeare’in “Bir Yaz Gecesi Rüyası”ndaki periler ve büyülü atmosferin aksine, daha trajik, daha acımasız ve daha çılgın bir havaya sahiptir. Bu eser aynı zamanda, tragedya ve komedi unsurlarını bir arada barındırdığı için bir “problem play” olarak da sınıflandırılır.

Karakterler

Palamon: Theban soylusu, Theseus tarafından esir alınan iki kuzen (akraba) biri. Arcite ile birlikte büyümüş, ona çok bağlıdır. Hapishaneden Emilia’yı görür ve ona âşık olur. Arcite ile aynı kadına âşık olurlar ve aralarında amansız bir rekabet başlar. Palamon, duygusal, romantik ve daha çok aşk acısı çeken bir karakterdir.

Arcite: Theban soylusu, Palamon’un kuzeni. Palamon kadar asil ve savaşçıdır. Hapishaneden kaçmayı başarır, Theseus’un sarayında hizmetçi olarak çalışırken, aynı kadına (Emilia) âşık olur. Arcite, daha eylem odaklı, daha hırslı ve Palamon’a göre daha soğukkanlıdır.

Emilia: Theseus’un eşi Hippolyta’nın kız kardeşi. Palamon ve Arcite’in aşkının nesnesidir. Ona evlenme teklif eden iki şövalye arasında seçim yapmak zorunda kalır. Evlenmeye pek hevesli değildir; daha çok ölen arkadaşı Flavina’yı unutamamıştır, erkeksi bir kadındır.

Theseus: Atina Dükü. Amazon Kraliçesi Hippolyta ile evlidir. Oyunun başında Thebes’i fetheder, Palamon ve Arcite’i esir alır. Daha sonra, iki kuzenin Emilia için yaptığı düelloya izin verir.

Hippolyta: Amazon Kraliçesi, Theseus’un nişanlısı / eşi.

Jailer (Gardiyan) ve Kızı: Palamon ve Arcite’in tutulduğu hapishanenin gardiyanı ve onun kızı. Gardiyanın kızı, Palamon’a âşık olur. Aşkı karşılıksız kalınca deliliğe (çılgınlığa) sürüklenir. Shakespeare ve Fletcher’ın bu yan hikayeyle (bir altıncı sınıf kadınının aşk deliliği), ana karakterlerin soylu aşkını alaya aldığı düşünülür.

Pirithous: Theseus’un en yakın arkadaşı.

Gerald, Doktor, Wesley, Müzik Ustası, Ülke Adamları, Kadınlar:Çılgınlık ve eğlence sahnelerinde yer alan diğer karakterler.

Öykü

Perde I – Düğün ve Esirler

Oyun, Theseus ve Hippolyta’nın muhteşem düğün töreniyle başlar . Bu sırada, üç kraliçe, kocalarının cenazesine izin verilmesi için Theseus’a yalvarır . Theseus onlara yardım eder. Thebes’i fetheder ve iki kuzeni (soylu akrabayı), Palamon ve Arcite’i esir alır. Atina’ya götürülürler ve bir hapishaneye kapatılırlar.

Perde II – Hapishanede İlk Görüş

Hapishanede, Palamon ve Arcite, bir pencereden Emilia’yı (Theseus’un baldızı) görürler. Her ikisi de ona âşık olur. Aralarında büyük bir tartışma başlar. Artık dost değil, rakiptirler .

Perde III – Kaçış ve Aşk Çılgınlığı

Arcite, hapishaneden kaçar. Theseus’un sarayında hizmetçi olarak çalışmaya başlar. Kılık değiştirerek Palamon’u ziyaret eder. Ona erzak getirir. Palamon da kaçar. Gardiyan’ın kızı, Palamon’a âşık olur. Palamon onu reddedince deliliğe sürüklenir.

Perde IV – Düello ve Hüküm

Arcite ve Palamon, bir ormanda karşılaşır. Emilia için düello yaparlar. Theseus ve Hippolyta, onları yakalar. Palamon ve Arcite ölümle cezalandırılırlar, ancak Emilia onların affedilmesi için yalvarır. Theseus, iki şövalyenin bir ay içinde, yanlarında üçer şövalyeyle geri dönüp bir turnuvada savaşmalarına karar verir. Kazanan, Emilia ile evlenecektir.

Perde V – Turnuva ve Son

Turnuva yapılır. Arcite kazanır. Ancak zafer sarhoşluğuyla atından düşer ve ölür . Ölmeden önce Palamon’u affeder ve Emilia’yı ona emanet eder. Palamon, Emilia ile evlenir. Gardiyan’ın kızının çılgınlığı da (doktorun tedavisiyle) iyileşir . Oyun, “Mutlu son” ile biter, ancak bu “mutlu son” bir zafer değil, bir ölümün ardından gelen bir tesellidir.

Temalar

Aşk ve Dostluk Çatışması: Oyunun ana teması, iki güçlü duygunun (arkadaşlık ve aşk) birbiriyle çatışmasıdır. Palamon ve Arcite birbirlerini çok severler, ancak aynı kadına âşık olunca, dostluklarını bir kenara bırakıp birbirlerinin rakibi haline gelirler.

Şövalyelik Aşkı (Courtly Love): Oyun, Orta Çağ şövalyelik aşkı (courtly love) geleneğine bir eleştiri olarak okunabilir. Palamon ve Arcite, Emilia’yı bir nesne olarak görürler. Onun duygularıyla ilgilenmezler, sadece onu elde etme hırsıyla yanıp tutuşurlar.

Çılgınlık (Madness): Gardiyanın kızının aşk çılgınlığı, oyunun ana olay örgüsüyle paralel bir alt hikaye oluşturur. Onun deliliği, soyluların “yüce” aşkının bir parodisidir.

Unutulmaz Sözler

1. “We are great friends, but must be great enemies.” (Çok iyi arkadaşız, ama çok büyük düşman olmalıyız.) – II. Perde, 2. Sahne (Arcite)
2. “Love is a golden bubble, full of dreams, That waking breaks.” (Aşk, altın rengi bir baloncuktur, rüyalarla doludur, uyanınca patlar.) – II. Perde, 1. Sahne (Emilia)
3. “To pray, to fast, to weep, and to be honest, Are virtues of a meaner rank.” (Dua etmek, oruç tutmak, ağlamak ve dürüst olmak, daha düşük bir mertebenin erdemleridir.) – III. Perde, 6. Sahne (Palamon)

Eserin Önemi ve Etkileri

The Two Noble Kinsmen, Shakespeare’in “son oyunu” olarak kabul edilir ve bu yönüyle edebiyat tarihi için büyük bir öneme sahiptir.

• Shakespeare ve Fletcher İş Birliği: Eser, Shakespeare’in John Fletcher ile birlikte yazdığı birkaç oyundan biridir ve bu iş birliğinin en önemli örneğidir. Bu oyun sayesinde, iki yazarın farklı üsluplarını bir arada görmek mümkündür.
• Chaucer Uyarlaması: Oyun, Chaucer’ın “Şövalyenin Hikayesi”nin en başarılı sahne uyarlamalarından biridir.
• Modern Yorumlar: Günümüzde, oyun özellikle “aşk ve dostluk çatışması”, “cinsiyet rolleri” (Emilia’nın evliliğe karşı duruşu) gibi temaları nedeniyle ilgi görmektedir.

The Two Noble Kinsmen, aşkın dostluğu nasıl yok edebileceğinin en trajik öykülerinden biridir. Shakespeare ve Fletcher’ın bu son iş birliği, edebiyat dünyasına unutulmaz bir armağan bırakmıştır.